حضرت علی (ع) می فرمایند:
زبان خردمند پشت دل او است (عاقل آنچه بگوید نخست نیک و بد آنرا به عقل خویش سنجیده و آنگاه مى‏ گوید) و دل احمق پشت زبان او است .(بى‏ خرد نفهمیده آنچه خواست مى‏ گوید سپس در درستى و نادرستى و سود و زیان آن اندیشه میکند. سیّد رضىّ «علیه الرّحمة» مى ‏فرماید:) این فرمایش از جمله معانى نیکوى دلپذیر است، و مقصود از آن آنست که خردمند زبانش را رها نمى‏ کند(سخنى نمى‏ گوید) مگر پس از مشورت و صلاح دید با اندیشه، و بى ‏خرد بیرون داده‏ هاى زبان و گفتارهاى بى‏ اندیشه ‏اش بر مراجعه به اندیشه و تدبّر و تأمّل در پایان کار پیشى مى گیرد، پس به آن ماند که زبان خردمند پیرو دل او است و دل بى‏ خرد پیرو زبانش مى باشد .

منبع:ترجمه و شرح نهج البلاغة (فیض الإسلام)، ج‏۶، ص1107.

/ 0 نظر / 12 بازدید